Bu Akşam Ne İzlesek?

Bazı filmleri iki üç kere izlersin, tekrar karşına çıktığında yine açmak istersin. Hikâyeyi unuttuğundan da değil; sana hissettirdiklerini yeniden yaşamak istediğinden. 13 Going on 30 (2004) benim için tam olarak böyle bir film. Aşırı romantik, çok keyifli, arada da hiç beklemediğin kadar tatlı hüzünlendiren bir hikâye.

Ve bütün o renkli dünyanın içinde, dönüp dolaşıp en çok Jenna’yla Matt’in ilişkisine tutuluyorum.

Büyümeyi istiyor ama aradaki yılları yaşamıyor

Jenna on üç yaşındayken otuz yaşında olmayı istiyor. O yaşta yetişkinlik insana ne kadar da güzel görünüyor: Kendi kararlarını vermek, güzel kıyafetler giymek, bir yerlere ait olmak… Sanki büyüyünce bütün güvensizliklerimiz kendiliğinden ortadan kalkacakmış gibi.

Ama Jenna bir sabah yetişkin olarak uyandığında, büyümenin yalnızca sonucuyla karşılaşıyor. Aradaki yılları yaşamamış. O hayatı kurarken hangi kararları verdiğini, kimlerden uzaklaştığını, neleri kaybettiğini bilmiyor.

Bence filmin en güzel taraflarından biri bu. Aynada olmak istediği yaştaki kendisini görüyor ama karşısındaki kişinin nasıl biri olduğunu henüz tanımıyor. Dışarıdan çok çekici görünen hayatının içine, hâlâ on üç yaşındaki beklentileriyle bakıyor.

Matt’le yeniden karşılaşması da bu yüzden benim için filmin duygusal merkezi.

Matt’le birlikteyken başka bir Jenna görüyoruz

Matt, Jenna’nın çocukluğundan tanıdığı biri. Jenna’nın yeni hayatındaki insanların yanında anlamaya çalıştığı kurallar, takınması gereken tavırlar varken Matt’le paylaştığı geçmiş ona tanıdık bir alan açıyor.

Yine de Jenna için dün gibi olan çocuklukları, Matt için yıllar önce yaşanmış. İkisinin aynı geçmişe böylesine farklı uzaklıklardan bakması, ilişkilerine o tatlı hüznü veriyor. Jenna eski yakınlıklarına kolayca dönebileceklerini hissederken, Matt’in o arada yaşadığı koca bir hayat var.

Onları izlerken hem gülümsüyorum hem de aralarında kaçırılmış bir şeyler olduğunu hissediyorum. Film, romantizmini biraz da bu duygudan kuruyor: Birini çok eskiden tanımak, onun bugünkü hayatında hâlâ aynı yerde durduğun anlamına gelmiyor.

Jennifer Garner ve Mark Ruffalo ne kadar doğru bir seçim!

Bu filmi bu kadar sevmemde oyuncu seçiminin de büyük payı var. Jennifer Garner ve Mark Ruffalo’yu bu rollerde inanılmaz yakıştırıyorum.

Jennifer Garner’ın yetişkin bir bedenin içinde hâlâ çocuk olan Jenna’yı oynayışında çok güzel bir enerji var. Şaşkınlığı, heyecanı, bazen ne yapacağını bilememesi… Onunla birlikte o tuhaf duruma inanmak kolaylaşıyor.

Mark Ruffalo’nun Matt’e kattığı sıcaklık da ilişkilerini benim için çok özel yapıyor. Birlikte oldukları sahnelerde küçük bakışları, rahatlıkları, araya giren çekingenlikleri izlemek bile yeterli. İkisinin arasında, hikâyenin romantizmini taşıyan çok güzel bir uyum var.

Matt’le Jenna’nın yakınlaşmasını izlerken yalnızca bir çiftin bir araya gelmesini istemiyorum. Jenna’nın, onun yanındayken keşfettiği hâlini de seviyorum.

Gülümsetirken neden biraz içimizi burkuyor?

Çünkü çocukken büyümeyi isterken, bunun bizi sevdiklerimizden uzaklaştırabileceğini pek düşünmüyoruz. Büyüyünce de her şeyin yerinde kalacağını sanıyoruz. Eski arkadaşımız, yakınlığımız, birlikte kurduğumuz küçük dünya…

Jenna’nın hikâyesi bütün bunlara yeniden bakmamızı sağlıyor. Hayalindeki hayata kavuştuğunu düşünürken, o hayatın içinde en çok kimi aradığını fark etmesini izliyoruz.

Film bütün bunları anlatırken keyfini de kaybetmiyor. Müziği, dansları, kıyafetleri ve Jenna’nın enerjisiyle izlerken iyi geliyor. Sonra Matt’le bir sahne geliyor ve o neşenin içine küçük bir özlem yerleşiyor. Ben en çok bu karışımı seviyorum.

Bu akşam ne izlesek?

Romantik, eğlenceli, arada da içinizi tatlı tatlı burkacak bir film istiyorsanız 13 Going on 30 çok güzel bir seçim.

Ben iki üç kere izledim, yine izlerim. Jenna’yla Matt’i yeniden görmek, o yakınlığın içinde biraz vakit geçirmek hâlâ çok keyifli.

Bir de film bittikten sonra aklımda hep aynı soru kalıyor: On üç yaşındaki hâlimiz, bugün kurduğumuz hayatta en çok neye sevinirdi; kimi yanında arardı?